خوب هستید؟

این عکس منه محسن

با عرض تبریک خدمت همه هموطنان عزیزم

امیدوارم عید خوبی  داشته باشید

همیشه سبز باشید عزیزان

دوستان دارم

خوش باشید

سلام دوست من

مي‌خواي بدوني خونه‌ي خدا كجاست؟ خونه‌ي خدا اون بالاست تو آسمونه. به خاطر همينه كه وقتي مي‌خواي باهاش حرف بزني آسمون رو نگاه مي‌كني. هر وقت مي‌خواي دعا كني دستاتو رو به آسمون مي‌بري. در خونه‌ي خدا هميشه بازه مثل خونه‌هاي ما حصار، پنجره و قفل مركزي نداره. هر كي در خونش در بزنه نياز به اف اف نداره فقط ميگه بفـرما تو.

اما وقتي باهاش خيلي خوب ميشي، ندار ميشي اونوقت خدا مي‌ياد پايين اينقدر مي‌ياد پايين كه وقتي مي‌خواي باهاش حرف بزني ديگه نياز نيست بالا رو نگاه كني فقط كافيست دستتو روي قلبت بزاري.

ثروت خدا خيلي زياده خيلي زياد. حتي بيشتـر از دارايي ما آدم‌ها. اينقدر ثروت داره كه هر كدوم از ما هر چقدر ازش بخواهيم بهمون مي‌ده. بلاعوض بدون سود. ثروت خدا پول نيست. عشق، محبت، صفاست، وجدان و ...  اما خدا مثل ما انسان‌ها حقيـر و بي‌جنبه نيست.

رنگ خدا سفيده بدون هيچگونه لكي. سفيد يه دست. سفيد مطلق

خدا هميشه در دسترسه شب و روز، وقت و بي‌وقت، تو خونه، تو بيابون و خيابون. هر وقت بهش نياز داشته باشي باهاته فقط كافيست صداش بزني.

ملاقات با خدا زمان و مكان نداره. براي ديدنش هم مثل دولتمـردان،‌ سياستمداران، رئيس و رؤسا نياز به بند( پ ) نداري. نياز نيست براي ديدن و حرف زدن باهاش چند هفته و چند ماه در ليست انتظار بموني. تازه وقتي كارت رو انجام داد منتي سرت نمي‌زاره. من من نمي‌كنه.

چهره خدا مثل چهره يه دوسته. يه دوست خوب كه مي‌توني تمام حرفاتو بهش بزني حتي اون حرف‌هايي رو كه به بابا و مامانت نميگي. خدا مثل دوست خوبت رازداره هميشه هواتو داره چه تو شادي چه تو غم.

مهرباني خدا مثل مهربوني مامانه. قهر و دعواش مثل قهرهاي باباست. كه اگـر به موقع دعوات نكنه هيچوقت متوجه عشق و علاقه‌ي خالصانه‌اش نميشي. فقط مي‌تونم بگم خدا شبيه يه دوسته. يه دوست واقعي.

البته اين حرف براي يه بچه سه‌ساله خيلي سنگين و غيرقابل هضمه. اما براي ما كه ادعاي بزرگي داريم قابل فهمه .

خدايا به داده و نداده‌ و گرفته‌ات شكـر. كه داده‌ات نعمت است و نداده‌ات حكمت است وگرفته ات امتحان

"خداجونم دوست دارم"

اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم
چند وقت است که هر شب به تو مي انديشم
به تو آري ، به تو يعني به همان منظر دور
به همان سبز صميمي ، به همين باغ بلور
به همان سايه ، همان وهم ، همان تصويري
که سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري
به همان زل زدن از فاصله دور به هم
يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم
به تبسم ، به تکلم ، به دلارايي تو
به خموشي ، به تماشا ، به شکيبايي تو
به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت
به سخنهاي تو با لهجه شيرين سکوت
شبحي چند شب است آفت جانم شده است
اول اسم کسي ورد زبانم شده است
در من انگار کسي در پي انکار من است
يک نفر مثل خودم ، عاشق ديدار من است
يک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگي اش
مي شود يک شبه پي برد به دلدادگي اش
آه اي خواب گران سنگ سبکبار شده
بر سر روح من افتاده و آوار شده
در من انگار کسي در پي انکار من است
يک نفر مثل خودم ، تشنه ديدار من است
يک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزيش
مي توان پل زد از احساس خدا تا دل خويش
رعشه اي چند شب است آفت جانم شده است
اول اسم کسي ورد زبانم شده است
آي بي رنگ تر از آينه يک لحظه بايست
راستي اين شبح هر شبه تصوير تو نيست؟
اگر اين حادثه هر شبه تصوير تو نيست
پس چرا رنگ تو و آينه اينقدر يکيست؟
حتم دارم که تويي آن شبح آينه پوش
عاشقي جرم قشنگي ست به انکار مکوش
آري آن سايه که شب آفت جانم شده بود
آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود
اينک از پشت دل آينه پيدا شده است
و تماشاگه اين خيل تماشا شده است
آن الفباي دبستاني دلخواه تويي
عشق من آن شبح شاد شبانگاه تويي